Een lintje ter herinnering

Ze had eerder al bij mijn tafeltje staan kijken en kwam toen weer terug. Zonder verdere introductie zei ze: “Ik wil graag een lintje voor mezelf met een naam. En kan er dan ook een datum bij?”
“Ik heb geen kleine cijferstempels” reageerde ik, “maar er zou wel een symbooltje bij kunnen als u dat mooi vindt.” Ze knikte.
“Welke naam mag ik er op stempelen” vroeg ik. En ze noemde de naam.
“Wilde u misschien de datum van de geboorte er bij?” informeerde ik. Ze keek me aan en begon stilletjes te huilen.
“Het is zijn sterfdatum” zei ze en hortend en stotend vertelde ze over de vroeggeboorte van haar kleinzoon, die vorige week na een zwangerschap van 21 weken was geboren en gestorven. Toen het lintje af was, vroeg ik in een impuls of haar dochter misschien ook blij met een lintje zou zijn. En ik gaf aan dat ik die dan graag zou willen geven, zonder verdere kosten. Ze knikte. Op haar aanwijzingen maakte ik het tweede lintje, in hoofdletters en met een sterretje erbij. Heel even raakte ik haar hand aan en toen liep ze verder.

Momenten als deze maken me stil van dankbaarheid dit werk te mogen doen.