Nourish and surrender

Een stilte zo intens dat elk geluid hoorbaar is. De ronkende motor van een vrachtwagentje dat de berg opkruipt. Een kerkklok die slaat. Vogels verscholen in struiken die kwetteren. En heel ver weg een haan die kraait. Een vliegtuig dat overtrekt, onttrokken aan het oog door sluierwolken. Het gerinkel van vaat die opgeruimd wordt. En op de achtergrond de stemmen van mede reisgenoten.

Gisteren reisde ik naar Italië voor een vijfdaagse business retraite. Ik voelde mij niet lekker: keelpijn, verkouden, een vol hoofd. Het reizen viel me zwaar, maar op poeders en pillen hield ik het vol. Er volgde na de vlucht een autorit van twee uur, waarin ik nog even heb kunnen slapen. Maar toen was het op en ben ik de rest van de dag in bed gekropen. In een sprookjesachtig mooie kamer lag ik ziek te zijn. En heel even was er een moment dat ik me zielig voelde en de vraag ‘waarom’ door mijn hoofd ging. Waarom moest ik ziek worden, juist nu ik naar Italië ging? Waar ik zo lang naar had uitgekeken. Maar gelukkig kon ik het weer loslaten. Kon ik zijn in wat er was. De groep ging lunchen, maakte kennis met elkaar en ging ’s avonds uit eten. Ik lag in bed. Maar het was oké. En meer dan dat, ergens genoot ik ervan om deze tijd voor mezelf te hebben. In de stilte van deze omgeving en alleen.

Na goed geslapen te hebben, werd ik vanmorgen wakker met nog steeds een vol hoofd en een zwaar lijf. Maar toch fitter dan gisteren en met genoeg energie om aan te schuiven bij het ontbijt en nu hier te zitten achter mijn laptop met uitzicht op de prachtige groene omgeving. Een weg die omhoog kronkelt en een torentje heel in de verte waar we morgen vlakbij gaan eten.

Uit de kaartenset van Gabrielle Bernstein trok ik de kaart My outer experiences are a reflection of my internal condition. Deze kaart sluit zo mooi aan bij een inzicht dat ik gisteren had. Mijn werk als Lintenmaakster gaat over zijn in het moment met mensen in wat is. Dat vormt het uitgangspunt voor en inspireert tot een gestempelde tekst op stof. Hoe treffend dan dat ik op deze plek, hier in Dogliani tegen de Povlakte aan, word uitgenodigd om ook te zijn in wat is. Te accepteren wat is en van daaruit te laten ontstaan. En is het niet zo dat ik inmiddels weet dat wat er ook gebeurt, ik er altijd wel betekenis in kan (gaan) zien? En dat ik daar nog meer op mag kan vertrouwen?

Had ik mijn stempelmaterialen bij mij gehad, dan had ik een lintje gemaakt met de tekst Nourish and surrender. Bij het ontbreken daarvan, herhaal ik de woorden zachtjes voor mijzelf en voel me rijk en intens gelukkig hier te mogen zijn.

Mijmervragen voor jou
Welke situatie doet een beroep op jouw vermogen tot overgave? Hoe zou jij daarin nog meer kunnen loslaten en wat heb je daarvoor nodig? Ook om dat op zo’n manier te doen dat je tegelijkertijd goed voor jezelf blijft zorgen?