De dag dat ik zelf een lintje kreeg

Afgelopen weekend werd ik verrast met een lintje dat ik kort daarvoor zelf had gemaakt. Die ochtend zat ik samen met een lieve vrouw in het Lintenschuurtje om twee lintjes voor haar te maken. Voor het eerste lintje wist ze de tekst al. Over het tweede lintje wilde ze graag overleggen. “Het is voor iemand die altijd een luisterend oor heeft voor anderen” vertelde ze. Haar gedachten gingen uit naar een tekst als aandacht schenkt vreugde of aandacht schept vreugde. “Maar”, zei ze, “dat zijn woorden die allemaal op zichzelf staan.” Ze zocht nog naar iets anders. “Wat vind je van ‘aandacht als geschenk'”, vroeg ik. En zonder ook maar een ogenblik te twijfelen, wist ze dat dit de juiste tekst was.

We bespraken kleur en lettertype. Vervolgens stempelde ik de woorden eerst op papier, zoals ik altijd doe, om te weten hoeveel ruimte de tekst inneemt. En we zochten een lintje van de juiste grootte erbij. In haar hand had ze een prachtige schelp die ze graag in de kralenversiering verwerkt wilde hebben en waarin paars en roze, met een vleugje oranje, magisch samenvloeien.

In stilte en omringd door de fijne sfeer van het Lintenschuurtje verscheen letter voor letter de tekst op stof. Onderwijl maakte zij foto’s. Onder meer van de kralenbak, waarin wij even later samen ‘verlekkerd’ aan ’t snuffelen waren, als kleine meisjes die snoepen uit een koektrommel. Zorgvuldig zochten we kralen uit en legden die op een schoteltje bij elkaar. En daarna begon het proces van rijgen, dat vooral een proces van kijken en voelen is. Langzaam ontstond een kralenversiering die rijk en uitbundig aanvoelde en zo heerlijk klingelde door de schelp die zachtjes tegen de kralen aantikte. Nog even de draad vastlijmen in de onderste kralen en toen was de versiering klaar. “Wat zijn ze prachtig geworden he” zei ik, zelf ook blij met het eindresultaat. “En wat een mooi geschenk om te geven door de aandacht die jij er zelf ook ingelegd hebt.” Ze knikte en stopte het lintje in een zakje van witte organza. Het andere lintje verpakte ik in cellofaan en kreeg een visitekaartje en gehaakt hartje er aan.

Even later zaten we in de keuken te lunchen, pratend over het leven en wat ons daarin bezighoudt. Toen de eettafel afgeruimd was, schoof ze weer aan en zei: “Ik wil je graag een cadeau geven. Omdat ik geniet van hoe ons contact zich ontwikkeld en om wat jij doet. Als ik eerlijk ben, snapte ik in het begin niks van wat je met de lintjes wilde. Maar toen ik de reacties van mensen erop las en zelf een lintje kreeg, ging ik de betekenis ervan begrijpen.” En pratend over wat ze zo waardeert in ons contact, legde ze toen vanaf haar schoot haar cadeau op tafel.

En daar, in het wit organza zakje, lag het lintje met de tekst Aandacht als Geschenk dat ik net gestempeld had. Ik was helemaal overdonderd en verrast. Geen seconde bij het maken ervan was het door mijn hoofd gegaan dat dit lintje voor mij bedoeld was. Ik voelde hoe ik kippenvel kreeg en even niet wist wat te zeggen. “Oh, wat vind ik dit bijzonder”, zei ik en raakte haar arm aan. “Dankjewel voor dit geweldige geschenk.”

En het is eigenlijk nu pas, enkele dagen later, dat ik de impact van het lintje echt kan voelen. Dat ik kan voelen dat dit lintje een hele bijzondere betekenis voor mij heeft. Het is ook alsof door ’t lintje ik ineens kristalhelder kan zien, maar vooral voelen, dat die woorden in alle opzichten voor mij kloppen.

Aandacht als geschenk.

Ja, ik geloof in de betekenis van aandacht. En terugkijkend zie ik aandacht als een rode draad door mijn leven lopen. En misschien, als ik eerlijk ben, is het schenken van aandacht in de vorm van luisteren in eerste instantie een vaardigheid en kwaliteit die ik heb ontwikkeld als gevolg van mijn verlegenheid en onzekerheid als meisje, tiener en jonge adolescent. Lange tijd voelde het veel veiliger om te luisteren en vragen te stellen dan over mijzelf te vertellen. Bovendien was ik ervan overtuigd dat ik geen verhaal te vertellen had.

Maar in de loop van mijn leven en zeker als gevolg van mijn burn-out op mijn dertigste heb ik ontdekt dat ik wel degelijk een verhaal te vertellen heb. Mijn verhaal. En ja, dat ik zelfs daarmee anderen kan inspireren.

Zoals ik nu ook mensen inspireer met mijn werk als Lintenmaakster, waarbij het bijzondere is dat het ‘gewoon ontstaan is’. Het enige dat ik op dit moment doe, is mijn hart volgen. En met aandacht bezig zijn met waar ik blij van word, waarbij ik een eigen-wijsheid laat zien die me soms zelf versteld doet staan. Ik voel haarfijn aan wat ik wel en niet wil doen rondom en met mijn lintjes. Waarbij de allereerste belangrijke keuze die ik gemaakt heb, is dat ik ruimte laat zijn voor verwondering. Geen dichtgetimmerd businessplan, geen gelikte neuromarketingcampagnes, maar reageren op vragen die op mij afkomen. In contact met de mensen voor wie ik mijn producten maak en luisteren naar de reacties op mijn werk. En daarbij vertrouwen op het idee dat als ik er gelukkig van word, dit voelbaar is voor anderen en zij zich hierdoor aangesproken voelen.

En zo ben ik stap voor stap aan het bouwen aan mijn droom. Is elke stap al een droom op zich, hoe ogenschijnlijk klein ook. En voel ik dat er nog zoveel moois staat te gebeuren, al heb ik nog geen flauw idee wat dat allemaal zal zijn. Mijn hart juicht omdat ik voel en leef dat het kan: je passie volgen, daarmee anderen inspireren en er geld mee verdienen. Waarbij ieder tientje dat ik verdien voor mij als een miljoen aanvoelt. Omdat het over mijn droom gaat!

En ja, dan kan ik het niet laten om jou en al die anderen die met een droom rondlopen, aan te sporen ervoor te gaan! Geloof in jezelf en je droom en blijf daarbij dicht bij jezelf. Laat het licht schijnen op waar jij goed in bent en neem dat als uitgangspunt. Stop niet teveel tijd in hoe anderen het doen, maar kies je eigen weg. Durf daarbij al in een vroeg stadium te delen over wat ’t is dat jou blij maakt en laat je op je reis vergezellen door de mensen om je heen en die jij inspireert. Blijf in contact met de mensen voor wie je het doet en luister goed naar hun reacties. En voel daarbij aan wat je wel en niet wilt. Als het om je eigen droom gaat, mag je eigen-wijs zijn! En ja, neem de tijd en geniet van iedere stap die je zet, omdat je weet dat het een stap is in het vormgeven van je droom. En stuit je op weerstand, zie dit dan als een kans om te groeien in je vastbeslotenheid je droom werkelijkheid te laten worden. Als je er zo dag in dag uit en met passie mee bezig bent, durf ik te zeggen dat er heel veel mogelijk is! En zul je versteld staan waar aandacht jou naartoe zal leiden.

Nooit had ik kunnen vermoeden dat ik ooit zelf een lintje zou krijgen. Maar nu ik ‘m gekregen heb, voel ik meer dan ooit in elke vezel van mijn lijf dat mijn werk ertoe doet. Dat ik als individu verschil kan maken, gewoon door mijn hart te volgen.