1300 tekens #5

Perfectionisme in de dop. Or not? Ons dochtertje (7) maakt uitnodigingskaarten voor haar afscheidsfeestje voor enkele klasgenootjes. Rits rats, hop flop, er wordt iets in elkaar geknutseld en geplakt, een ferme klap erop en klaar. Het resultaat is een beetje schots en scheef, willekeurig zijn er letters op geschreven die geen speciale betekenis hebben. Nog een zonnetje erbij en zij is helemaal blij. Ik zit erbij en kijk ernaar. Heel bewust maak ik geen opmerkingen over dat het misschien netter kan of dat het leuk zou zijn er nog wat kleur aan te geven. Bewust, omdat zij een en al zelfvertrouwen uitstraalt over haar kaarten en ik haar dat ontluikende zelfvertrouwen niet wil afnemen. Ik weet namelijk hoe beklemmend perfectionisme kan zijn. Als alles voor de buitenkant er perfect uit moet zien, maar het binnenin je kolkt van onzekerheid. Ik had er een fikse burn-out op mijn 30e voor nodig om daar anders mee om te leren gaan. De realiteit is helaas dat steeds meer jongeren op dit moment te kampen hebben met een burn-out. Ik geloof dat er voor ons als ouders en begeleiders een belangrijke taak weggelegd is kinderen van jongs af aan ruimte te bieden voor eigenheid, wars van hoe het zou moeten. Om zo een generatie op te laten groeien die vanuit innerlijke kracht haar eigen weg vindt.

1300 tekens #4

Als kind had ik een hekel aan de zondag. Een dag waarop in mijn beleving niks gebeurde en de uren trager dan traag wegtikten. Er was nog geen internet en ’s avonds streden mijn vader en wij als dochters om voorrang bij de enige aanwezige TV. Mocht hij Studio Sport kijken of wij Flying Doctors? Vaak werd het een compromis. Hij de 1e helft van Studio Sport, wij daarna nog een halfuurtje wegzwijmelen bij dokter Tom. Hoe anders is dat nu! Op elk moment kun je toegang krijgen tot het programma of de informatie die je wilt. En dat is fantastisch, maar er zit ook een keerzijde aan. Velen van ons raken overprikkeld, maar toch blijkt het moeilijk die toestroom aan prikkels te stoppen. Gedachteloos grijpen we naar ons mobieltje dat veelal binnen handbereik is en voor je het weet ben je een half uur verder gescrold. Nu ik ouder ben, en zeker nu ik moeder ben, merk ik dat ik soms terug verlang naar die ‘saaie’ stille tijd. Met als verschil dat ik het nu niet langer saai vind. Het is juist een tijd van opladen, door ‘niks’ te doen, iets creatiefs op te pakken, erop uit te gaan of een boek te lezen. Waarin ik geniet als ik zie dat de klok nog maar 1 uur aanwijst en ik weet dat de hele middag en avond nog voor me liggen. Fascinerend hoe beleving in de loop van de tijd kan veranderen!

1300 tekens #3

Vandaag in de AH moest ik aan Simon Sinek denken. Ik zat op het bankje bij de koffieautomaat te wachten op een telefoontje van de makelaar over een kijker voor ons huis, toen een man vroeg of hij naast mij mocht zitten. ‘Natuurlijk’ reageerde ik. Hij nam plaats en dronk van zijn kopje koffie. Ik herkende hem als de man die regelmatig zijn auto in onze straat parkeert, maar die ik nog nooit gesproken heb. ‘Is de koffie hier goed?’ informeerde ik, nadat we een tijdje in stilte naast elkaar zaten. ‘Jazeker’, antwoordde hij. ‘Wilt u ook een kopje koffie?’ En hij maakte al aanstalten om op te staan. ‘Links kunt u de bekertjes vinden.’ En terwijl ik bij de koffieautomaat stond, kwam hij erbij staan en haalde een bekertje voor mij tevoorschijn. Met mijn espresso in de hand ging ik weer naast hem zitten. ‘U bent toch die meneer van die stoere auto?’ informeerde ik. ‘Die auto die u regelmatig in onze straat parkeert?’ Het was het begin van een gemoedelijk gesprek over de huizenmarkt en de verschillen in sfeer in diverse steden. Na een poosje stond hij op met de woorden dat hij weer eens verder ging. We wensten elkaar een prettig weekend. En toen moest ik aan Simon Sinek denken die in een van zijn voordrachten spreekt over hoe belangrijk die ogenschijnlijk kleine sociale gesprekken zijn.

1300 tekens #2

Gisteren zijn we gaan kijken op een basisschool in de plaats waar we straks gaan wonen. Toch best een flinke verandering in het leven van ons dochtertje (7), maar ze verheugt zich erop. Vanaf de eerste minuut voelde ze zich er als een vis in het water. Vrij en met het voor haar kenmerkende enthousiasme liep ze rond in de school. Eindelijk danste en dartelde ze meer. Ze ontmoette de kinderen uit haar groep, stapte uit zichzelf naar voren om iets over zichzelf te vertellen en schreed theatraal over het podium in de HVO-ruimte. Al die tijd deed ik, naast het praten met de directeur, niets anders dan kijken naar ons kind. Iets dat ik al van jongs af aan gedaan heb. Urenlang heb ik naar haar gekeken, in de wieg, aan de borst, al klimmend en klauterend, al wiebelend en geconcentreerd, omringd door andere kinderen en alleen. Ik leer elke dag meer over haar, simpelweg door te kijken. En toen ik dat ook gisteren weer deed, wist ik dat de keus voor een school gemaakt is.

1300 tekens #1

Vanavond hoorde ik ons dochtertje (7) op felle toon tegen mijn man praten. Ik liep de trap op en zag haar nijdig aan een legging trekken die ze aan probeerde te krijgen. ‘Papa wil niet luisteren. Ik ga weglopen.’ Ik ging op het bed erbij zitten en zei ‘Maar ik wil helemaal niet dat je wegloopt.’ Ik probeerde mijn lach te onderdrukken, wat ze zag en wat bij haar ook een lach veroorzaakte, die ze snel verborg. ‘Ik wil gewoon een keer weglopen’ herhaalde ze nog eens. ‘Geef me dan in ieder geval een knuffel voordat je gaat’ zei ik. Ik kreeg een knuffel en ook papa werd geknuffeld. ‘Waar ga je dan naartoe?’ vroeg ik haar. ‘Gewoon, de straat op.’ ‘De hele nacht?’ Beslist knikte ze. ‘Maar alleen de straat op nu mag niet van mij’ zei ik. ‘Zal ik anders even met je mee weglopen?’ Ja, dat leek haar wel wat. En zo stapten we samen de donkere nacht in. ‘Kunnen we even praten’ zei ze. ‘Vertel maar’ moedigde ik haar aan. En terwijl we een blokje om liepen, vertelde ze over de dingen waarmee ze zat. Halverwege pakte ik haar hand. En langzaam veranderde ze van onderwerpen die haar dwars zaten naar dingen waarop ze zich verheugt. ‘Oh, we zijn er al’ zei ze enigszins teleurgesteld toen we weer voor de voordeur stonden. ‘Het was fijn om over mijn gevoelens te kunnen praten.’

Nourish and surrender

Een stilte zo intens dat elk geluid hoorbaar is. De ronkende motor van een vrachtwagentje dat de berg opkruipt. Een kerkklok die slaat. Vogels verscholen in struiken die kwetteren. En heel ver weg een haan die kraait. Een vliegtuig dat overtrekt, onttrokken aan het oog door sluierwolken. Het gerinkel van vaat die opgeruimd wordt. En op de achtergrond de stemmen van mede reisgenoten.

Gisteren reisde ik naar Italië voor een vijfdaagse business retraite. Ik voelde mij niet lekker: keelpijn, verkouden, een vol hoofd. Het reizen viel me zwaar, maar op poeders en pillen hield ik het vol. Er volgde na de vlucht een autorit van twee uur, waarin ik nog even heb kunnen slapen. Maar toen was het op en ben ik de rest van de dag in bed gekropen. In een sprookjesachtig mooie kamer lag ik ziek te zijn. En heel even was er een moment dat ik me zielig voelde en de vraag ‘waarom’ door mijn hoofd ging. Waarom moest ik ziek worden, juist nu ik naar Italië ging? Waar ik zo lang naar had uitgekeken. Maar gelukkig kon ik het weer loslaten. Kon ik zijn in wat er was. De groep ging lunchen, maakte kennis met elkaar en ging ’s avonds uit eten. Ik lag in bed. Maar het was oké. En meer dan dat, ergens genoot ik ervan om deze tijd voor mezelf te hebben. In de stilte van deze omgeving en alleen.

Na goed geslapen te hebben, werd ik vanmorgen wakker met nog steeds een vol hoofd en een zwaar lijf. Maar toch fitter dan gisteren en met genoeg energie om aan te schuiven bij het ontbijt en nu hier te zitten achter mijn laptop met uitzicht op de prachtige groene omgeving. Een weg die omhoog kronkelt en een torentje heel in de verte waar we morgen vlakbij gaan eten.

Uit de kaartenset van Gabrielle Bernstein trok ik de kaart My outer experiences are a reflection of my internal condition. Deze kaart sluit zo mooi aan bij een inzicht dat ik gisteren had. Mijn werk als Lintenmaakster gaat over zijn in het moment met mensen in wat is. Dat vormt het uitgangspunt voor en inspireert tot een gestempelde tekst op stof. Hoe treffend dan dat ik op deze plek, hier in Dogliani tegen de Povlakte aan, word uitgenodigd om ook te zijn in wat is. Te accepteren wat is en van daaruit te laten ontstaan. En is het niet zo dat ik inmiddels weet dat wat er ook gebeurt, ik er altijd wel betekenis in kan (gaan) zien? En dat ik daar nog meer op mag kan vertrouwen?

Had ik mijn stempelmaterialen bij mij gehad, dan had ik een lintje gemaakt met de tekst Nourish and surrender. Bij het ontbreken daarvan, herhaal ik de woorden zachtjes voor mijzelf en voel me rijk en intens gelukkig hier te mogen zijn.

Mijmervragen voor jou
Welke situatie doet een beroep op jouw vermogen tot overgave? Hoe zou jij daarin nog meer kunnen loslaten en wat heb je daarvoor nodig? Ook om dat op zo’n manier te doen dat je tegelijkertijd goed voor jezelf blijft zorgen?

De dag dat ik zelf een lintje kreeg

Afgelopen weekend werd ik verrast met een lintje dat ik kort daarvoor zelf had gemaakt. Die ochtend zat ik samen met een lieve vrouw in het Lintenschuurtje om twee lintjes voor haar te maken. Voor het eerste lintje wist ze de tekst al. Over het tweede lintje wilde ze graag overleggen. “Het is voor iemand die altijd een luisterend oor heeft voor anderen” vertelde ze. Haar gedachten gingen uit naar een tekst als aandacht schenkt vreugde of aandacht schept vreugde. “Maar”, zei ze, “dat zijn woorden die allemaal op zichzelf staan.” Ze zocht nog naar iets anders. “Wat vind je van ‘aandacht als geschenk'”, vroeg ik. En zonder ook maar een ogenblik te twijfelen, wist ze dat dit de juiste tekst was.

We bespraken kleur en lettertype. Vervolgens stempelde ik de woorden eerst op papier, zoals ik altijd doe, om te weten hoeveel ruimte de tekst inneemt. En we zochten een lintje van de juiste grootte erbij. In haar hand had ze een prachtige schelp die ze graag in de kralenversiering verwerkt wilde hebben en waarin paars en roze, met een vleugje oranje, magisch samenvloeien.

In stilte en omringd door de fijne sfeer van het Lintenschuurtje verscheen letter voor letter de tekst op stof. Onderwijl maakte zij foto’s. Onder meer van de kralenbak, waarin wij even later samen ‘verlekkerd’ aan ’t snuffelen waren, als kleine meisjes die snoepen uit een koektrommel. Zorgvuldig zochten we kralen uit en legden die op een schoteltje bij elkaar. En daarna begon het proces van rijgen, dat vooral een proces van kijken en voelen is. Langzaam ontstond een kralenversiering die rijk en uitbundig aanvoelde en zo heerlijk klingelde door de schelp die zachtjes tegen de kralen aantikte. Nog even de draad vastlijmen in de onderste kralen en toen was de versiering klaar. “Wat zijn ze prachtig geworden he” zei ik, zelf ook blij met het eindresultaat. “En wat een mooi geschenk om te geven door de aandacht die jij er zelf ook ingelegd hebt.” Ze knikte en stopte het lintje in een zakje van witte organza. Het andere lintje verpakte ik in cellofaan en kreeg een visitekaartje en gehaakt hartje er aan.

Even later zaten we in de keuken te lunchen, pratend over het leven en wat ons daarin bezighoudt. Toen de eettafel afgeruimd was, schoof ze weer aan en zei: “Ik wil je graag een cadeau geven. Omdat ik geniet van hoe ons contact zich ontwikkeld en om wat jij doet. Als ik eerlijk ben, snapte ik in het begin niks van wat je met de lintjes wilde. Maar toen ik de reacties van mensen erop las en zelf een lintje kreeg, ging ik de betekenis ervan begrijpen.” En pratend over wat ze zo waardeert in ons contact, legde ze toen vanaf haar schoot haar cadeau op tafel.

En daar, in het wit organza zakje, lag het lintje met de tekst Aandacht als Geschenk dat ik net gestempeld had. Ik was helemaal overdonderd en verrast. Geen seconde bij het maken ervan was het door mijn hoofd gegaan dat dit lintje voor mij bedoeld was. Ik voelde hoe ik kippenvel kreeg en even niet wist wat te zeggen. “Oh, wat vind ik dit bijzonder”, zei ik en raakte haar arm aan. “Dankjewel voor dit geweldige geschenk.”

En het is eigenlijk nu pas, enkele dagen later, dat ik de impact van het lintje echt kan voelen. Dat ik kan voelen dat dit lintje een hele bijzondere betekenis voor mij heeft. Het is ook alsof door ’t lintje ik ineens kristalhelder kan zien, maar vooral voelen, dat die woorden in alle opzichten voor mij kloppen.

Aandacht als geschenk.

Ja, ik geloof in de betekenis van aandacht. En terugkijkend zie ik aandacht als een rode draad door mijn leven lopen. En misschien, als ik eerlijk ben, is het schenken van aandacht in de vorm van luisteren in eerste instantie een vaardigheid en kwaliteit die ik heb ontwikkeld als gevolg van mijn verlegenheid en onzekerheid als meisje, tiener en jonge adolescent. Lange tijd voelde het veel veiliger om te luisteren en vragen te stellen dan over mijzelf te vertellen. Bovendien was ik ervan overtuigd dat ik geen verhaal te vertellen had.

Maar in de loop van mijn leven en zeker als gevolg van mijn burn-out op mijn dertigste heb ik ontdekt dat ik wel degelijk een verhaal te vertellen heb. Mijn verhaal. En ja, dat ik zelfs daarmee anderen kan inspireren.

Zoals ik nu ook mensen inspireer met mijn werk als Lintenmaakster, waarbij het bijzondere is dat het ‘gewoon ontstaan is’. Het enige dat ik op dit moment doe, is mijn hart volgen. En met aandacht bezig zijn met waar ik blij van word, waarbij ik een eigen-wijsheid laat zien die me soms zelf versteld doet staan. Ik voel haarfijn aan wat ik wel en niet wil doen rondom en met mijn lintjes. Waarbij de allereerste belangrijke keuze die ik gemaakt heb, is dat ik ruimte laat zijn voor verwondering. Geen dichtgetimmerd businessplan, geen gelikte neuromarketingcampagnes, maar reageren op vragen die op mij afkomen. In contact met de mensen voor wie ik mijn producten maak en luisteren naar de reacties op mijn werk. En daarbij vertrouwen op het idee dat als ik er gelukkig van word, dit voelbaar is voor anderen en zij zich hierdoor aangesproken voelen.

En zo ben ik stap voor stap aan het bouwen aan mijn droom. Is elke stap al een droom op zich, hoe ogenschijnlijk klein ook. En voel ik dat er nog zoveel moois staat te gebeuren, al heb ik nog geen flauw idee wat dat allemaal zal zijn. Mijn hart juicht omdat ik voel en leef dat het kan: je passie volgen, daarmee anderen inspireren en er geld mee verdienen. Waarbij ieder tientje dat ik verdien voor mij als een miljoen aanvoelt. Omdat het over mijn droom gaat!

En ja, dan kan ik het niet laten om jou en al die anderen die met een droom rondlopen, aan te sporen ervoor te gaan! Geloof in jezelf en je droom en blijf daarbij dicht bij jezelf. Laat het licht schijnen op waar jij goed in bent en neem dat als uitgangspunt. Stop niet teveel tijd in hoe anderen het doen, maar kies je eigen weg. Durf daarbij al in een vroeg stadium te delen over wat ’t is dat jou blij maakt en laat je op je reis vergezellen door de mensen om je heen en die jij inspireert. Blijf in contact met de mensen voor wie je het doet en luister goed naar hun reacties. En voel daarbij aan wat je wel en niet wilt. Als het om je eigen droom gaat, mag je eigen-wijs zijn! En ja, neem de tijd en geniet van iedere stap die je zet, omdat je weet dat het een stap is in het vormgeven van je droom. En stuit je op weerstand, zie dit dan als een kans om te groeien in je vastbeslotenheid je droom werkelijkheid te laten worden. Als je er zo dag in dag uit en met passie mee bezig bent, durf ik te zeggen dat er heel veel mogelijk is! En zul je versteld staan waar aandacht jou naartoe zal leiden.

Nooit had ik kunnen vermoeden dat ik ooit zelf een lintje zou krijgen. Maar nu ik ‘m gekregen heb, voel ik meer dan ooit in elke vezel van mijn lijf dat mijn werk ertoe doet. Dat ik als individu verschil kan maken, gewoon door mijn hart te volgen.

Lieve schat, wil je met mij trouwen?

Deze week ontving ik een compliment over mijn werk als Lintenmaakster dat zo mooi en groots is, dat ik me eigenlijk best een beetje beschroomd voel het te delen. Het voelt al zo snel als ‘kijk mij eens’. Tegelijkertijd is er een diepgevoeld verlangen zichtbaar te maken wat ik doe. En ben ik ook echt trots op hoe mijn label zich aan het ontwikkelen is. En daarom deel ik het toch. Het bericht van Marina geeft bovendien ook prachtig mijn missie weer en waarom ik doe wat ik doe: door middel van aandacht schenken mensen gelukkig maken en hen het gevoel geven dat zij gezien en gehoord worden. En dat alles gevat in een paar woorden en verwerkt tot een tastbaar cadeau. Dit is wat Marina schreef:

“Iemand bedanken, iemand iets zeggen, iemand iets vragen. Je kan het gewoon mondeling doen, je kan het via een brief doen, of een whatsappje, een smsje of een telefoontje. Maar je kan ook een lintje laten maken!

Een tijd geleden kwam Heleen op mijn pad. Deze warme, creatieve, sterke en geweldig lieve vrouw heeft één van de mooiste bedrijven die ik ken! LoveCatchIt!❤ Ze maakt lintjes, met een boodschap, een uitspraak, een levensmotto, een vraag, een antwoord!

Word je gezien, word je gehoord, luisteren mensen naar je? Heleen gelooft in de kracht van de lintjes en daarmee in de kracht van aandacht voor elkaar!

Voor verschillende mensen heb ik al een lintje laten maken. Om ze te bedanken, om iets te zeggen, om ze te laten weten, jij wordt gezien! En stiekem zijn de lintjes die Heleen maakt, voor mij ook echt iets gaan betekenen!💝

Nooit gedacht dat Heleen samen met Bram in het geheim bekokstooft heeft een lintje te maken met de meest bijzondere vraag die ik ooit heb gehad! “Lieve schat, wil je met mij trouwen” stond op mijn prachtige lintje, met een ontzettend mooie kralenversiering, waar ze zelfs aan gedacht heeft er een dolfijntje aan te hangen, zodat mijn mama er ook een beetje bij kon zijn!

Heel erg bedankt lieve Heleen, dat jij met LoveCatchIt en Bram, dit voor mij hebt gemaakt, ik voel me gezien, gehoord en enorm gelukkig! 💙💚”

Go girl

Vlak voor het sluiten van de markt komt ze naar mijn kraam.
“Ik zoek een cadeautje voor mijn kleindochter die morgen jarig is. Ik wilde eigenlijk een zweetbandje kopen met haar naam er bijvoorbeeld op, maar die hebben ze niet bij de sportzaak. Misschien dat een polsbandje ook leuk zou kunnen zijn. Maar wat voor tekst zal ik er dan op laten zetten? En hoe lang duurt het eigenlijk voordat het klaar is, want ik heb weinig tijd.”
Al weifelend en twijfelend staat ze te wiebelen op haar voeten, koortsachtig zoekend naar passende woorden.
“Hoe oud wordt uw kleindochter en waar houdt zij van?” vraag ik haar.
“Twaalf en zoals zoveel meisjes houdt ze van paardrijden.” Ze valt even stil, pijnigt haar hoofd nog eens over de tekst die ze zal kiezen en zucht.
“Voor haar broertje zou ik het zo weten. Die uit zich veel meer, laat veel meer van zichzelf zien. Zij is gesloten en houdt afstand.” Haar handen weerspiegelen al pratend haar woorden. “Eigenlijk is ze best heel onzeker.”
“Is een tekst om haar aan te moedigen dan misschien iets voor haar?” opper ik. “Iets in de trant van ‘maak je dromen waar’?”
Al voortbordurend hierop komen we op de tekst die het uiteindelijk wordt: ‘ga er voor 💙 go girl’ met daar tussenin in stoere hoofdletters haar naam. Alles in een stevig blauwe kleur en met hartjes. “Heel veel hartjes” zegt ze nog.

Snel gaat ze nog even wat doen en in de tussentijd stempel ik het polsbandje. En terwijl ik bezig ben, komt een vrouw naar mij toe die ik eerder die dag gesproken heb. “Ik ben direct even gaan zoeken naar keycords voor jou. Het zijn er minder dan ik dacht, maar deze zijn voor jou.” En ze schuift me een pakje nog niet gebruikte reclame keycords toe.
“Geweldig”, reageer ik. “Enorm bedankt. Kan ik als dank iets voor je stempelen?”
Ik concentreer me op de tekst voor de kleindochter en als die klaar is, hervat ik het gesprek met de vrouw van de keycords. We bladeren samen door het boek waarin ik teksten voorstempel, op zoek naar inspiratie.

En dan staat ze er opeens weer, de oma die haar kleindochter graag iets persoonlijks wil geven. Ik leg het polsbandje voor haar neer. Ze slaat haar hand voor de mond en zegt: “Oh, wat vind ik dat prachtig. En wat zal ze er blij mee zijn. En zo uniek ook. Niemand van haar vriendinnen heeft zo iets en dat maakt het extra leuk natuurlijk.”
“Zal ik het even in een cellofaantje verpakken?” vraag ik.
“Ja, natuurlijk,” komt de andere vrouw tussenbeide. “En dan heb ik er nog een gelukspoppetje voor u bij”, zegt ze en ze grabbelt in haar tas om een ongeopend pakje gelukspoppetjes te pakken. Ze neemt er eentje uit en geeft het aan de oma, die er overduidelijk ontroerd bij staat. “Wilde ik een zweetbandje kopen en kom ik uiteindelijk hier uit. En kijk nu toch eens.”

De tijd is inmiddels vergeten en als ze wegloopt, genieten de andere vrouw en ik nog even na van de verbinding die daar voor een moment tot stand kwam tussen ons drieën. Gewoon aan een marktkraam in een dorpje in Overijssel.

Een en al liefde

Afgelopen zondagmorgen, op de tweede dag van de Textiel Bazaar in Waalre, zat ik in alle vroegte achter de naaimachine om dit keycord te maken. De dag ervoor kwam een vrouw, springerig haar en een open en blij gezicht, vragen of ik een keycord voor haar zou kunnen maken. Als cadeau voor haar vader en ter herinnering aan haar overleden moeder. Deze tekst kenmerkte haar moeder en stond ook op de rouwkaart, vertelde ze me.

Toen ze zondag het keycord samen met haar man kwam ophalen, begon ze helemaal te glunderen. Ook haar man reageerde enthousiast.
“Wat een mooi mens moet uw moeder geweest zijn” zei ik tegen de vrouw.
“Nou en of” beaamde ze hartgrondig. “Toen we spraken over de tekst voor haar rouwkaart, wisten we direct dat ’t deze moest zijn. Dit is wie zij was.”
“Ik hoop dat uw vader er blij mee zal zijn”.
“Zeker weten!” was haar reactie.

Met het cadeau voor haar vader had ze mij ook een cadeau gegeven. Een keycord had ik namelijk nog niet eerder gemaakt, maar ga ik zeker toevoegen aan mijn assortiment. En precies dit vind ik nu zo mooi aan mijn lintjeswerk: het ontwikkelt zich in contact met mijn klanten.