1300 tekens #8

Als ik de Inloop binnenstap, zie ik een lange tafel vol vrouwen. Op voorhand wist ik niet hoeveel deelnemers naar de workshop zouden komen, maar het blijkt volle bak te zijn. Bij de introductie vertel ik hoe ik Lintenmaakster ben geworden en welke rol daarin het besef van onze vergankelijkheid speelde. Als ik vertel over het hartinfarct van mijn man vorig jaar, zie ik hen meeleven. Als geen ander weten deze mensen dat pijn en verdriet onderdeel uitmaken van het leven. Maar daar zitten ze, ieder voor zich met haar verhaal en duidelijk met veel zin aan de slag te gaan. Ik ga op mijn hurken bij een kleine, tengere vrouw zitten om mee te denken over de tekst. We praten over haar zoon die gezond ter wereld kwam, maar door koortsstuipen gehandicapt raakte. Haar gezicht licht op als ze over haar kleindochter van zes maanden praat. Dit soort kleine gesprekjes is een van de redenen waarom ik zoveel van mijn werk hou. De tafel is inmiddels bezaaid met repen stof, stempels, inkt en kralen. ‘Heleen, kun je even helpen?’ hoor ik regelmatig. Ik loop rond, luister, praat, schuif achter mijn naaimachine, sla ringen in lintjes en maak knoopjes in draad. Eens te meer besef ik mij dat ik mij thuis voel in mijn werk en in een groep mensen als deze. Met een gevoel van dankbaarheid rijd ik naar huis.