1300 tekens #6

Hoe het verder ging… Als ik mijn hoofd om de deur van het klaslokaal steek, zie ik hoe Amber (7) de kaarten voor haar afscheidsfeestje uitdeelt. Een meisje dat geen uitnodiging krijgt, vraagt haar waarvoor het is. Even zie ik iets van verwarring op Ambers gezicht. Dan hoor ik haar zeggen: ‘Ooooh, ik heb geen kaart voor jou. Ik kon er ook maar acht uitnodigen. Maar je mag wel op mijn verjaardagsfeestje komen, hoor!’ Dat dat praktisch gezien een beetje lastig wordt, omdat we dan ruim 100 km verderop wonen, beseft ze zich niet. Maar uit haar stem en houding spreken zoveel tact en inlevingsvermogen dat ik daar als mens en moeder heel blij van word. Ze weet zelf hoe het voelt om niet uitgenodigd te worden voor een feestje en kiest duidelijk zorgvuldig haar woorden. ‘Wat betekenen die letters?’ vraagt haar beste vriendje als hij de letters ‘B’ en ‘Je’ op zijn uitnodiging ziet staan. ‘Oh, dat vond ik gewoon leuk’ zegt ze en loopt verder om de volgende kaart uit te delen. Gewoon, omdat ze het leuk vindt. Briljant toch! Hoe vaak doen wij iets, gewoon omdat we het leuk vinden? Is er een betere reden om iets te doen dan dat?! Echt, van dit meisje leer ik iedere dag weer. Zij herinnert mij er dagelijks aan het leven met beide handen vast te pakken op een manier zoals die past bij mij en ons.