1300 tekens #5

Perfectionisme in de dop. Or not? Ons dochtertje (7) maakt uitnodigingskaarten voor haar afscheidsfeestje voor enkele klasgenootjes. Rits rats, hop flop, er wordt iets in elkaar geknutseld en geplakt, een ferme klap erop en klaar. Het resultaat is een beetje schots en scheef, willekeurig zijn er letters op geschreven die geen speciale betekenis hebben. Nog een zonnetje erbij en zij is helemaal blij. Ik zit erbij en kijk ernaar. Heel bewust maak ik geen opmerkingen over dat het misschien netter kan of dat het leuk zou zijn er nog wat kleur aan te geven. Bewust, omdat zij een en al zelfvertrouwen uitstraalt over haar kaarten en ik haar dat ontluikende zelfvertrouwen niet wil afnemen. Ik weet namelijk hoe beklemmend perfectionisme kan zijn. Als alles voor de buitenkant er perfect uit moet zien, maar het binnenin je kolkt van onzekerheid. Ik had er een fikse burn-out op mijn 30e voor nodig om daar anders mee om te leren gaan. De realiteit is helaas dat steeds meer jongeren op dit moment te kampen hebben met een burn-out. Ik geloof dat er voor ons als ouders en begeleiders een belangrijke taak weggelegd is kinderen van jongs af aan ruimte te bieden voor eigenheid, wars van hoe het zou moeten. Om zo een generatie op te laten groeien die vanuit innerlijke kracht haar eigen weg vindt.