1300 tekens #4

Als kind had ik een hekel aan de zondag. Een dag waarop in mijn beleving niks gebeurde en de uren trager dan traag wegtikten. Er was nog geen internet en ’s avonds streden mijn vader en wij als dochters om voorrang bij de enige aanwezige TV. Mocht hij Studio Sport kijken of wij Flying Doctors? Vaak werd het een compromis. Hij de 1e helft van Studio Sport, wij daarna nog een halfuurtje wegzwijmelen bij dokter Tom. Hoe anders is dat nu! Op elk moment kun je toegang krijgen tot het programma of de informatie die je wilt. En dat is fantastisch, maar er zit ook een keerzijde aan. Velen van ons raken overprikkeld, maar toch blijkt het moeilijk die toestroom aan prikkels te stoppen. Gedachteloos grijpen we naar ons mobieltje dat veelal binnen handbereik is en voor je het weet ben je een half uur verder gescrold. Nu ik ouder ben, en zeker nu ik moeder ben, merk ik dat ik soms terug verlang naar die ‘saaie’ stille tijd. Met als verschil dat ik het nu niet langer saai vind. Het is juist een tijd van opladen, door ‘niks’ te doen, iets creatiefs op te pakken, erop uit te gaan of een boek te lezen. Waarin ik geniet als ik zie dat de klok nog maar 1 uur aanwijst en ik weet dat de hele middag en avond nog voor me liggen. Fascinerend hoe beleving in de loop van de tijd kan veranderen!