1300 tekens #3

Vandaag in de AH moest ik aan Simon Sinek denken. Ik zat op het bankje bij de koffieautomaat te wachten op een telefoontje van de makelaar over een kijker voor ons huis, toen een man vroeg of hij naast mij mocht zitten. ‘Natuurlijk’ reageerde ik. Hij nam plaats en dronk van zijn kopje koffie. Ik herkende hem als de man die regelmatig zijn auto in onze straat parkeert, maar die ik nog nooit gesproken heb. ‘Is de koffie hier goed?’ informeerde ik, nadat we een tijdje in stilte naast elkaar zaten. ‘Jazeker’, antwoordde hij. ‘Wilt u ook een kopje koffie?’ En hij maakte al aanstalten om op te staan. ‘Links kunt u de bekertjes vinden.’ En terwijl ik bij de koffieautomaat stond, kwam hij erbij staan en haalde een bekertje voor mij tevoorschijn. Met mijn espresso in de hand ging ik weer naast hem zitten. ‘U bent toch die meneer van die stoere auto?’ informeerde ik. ‘Die auto die u regelmatig in onze straat parkeert?’ Het was het begin van een gemoedelijk gesprek over de huizenmarkt en de verschillen in sfeer in diverse steden. Na een poosje stond hij op met de woorden dat hij weer eens verder ging. We wensten elkaar een prettig weekend. En toen moest ik aan Simon Sinek denken die in een van zijn voordrachten spreekt over hoe belangrijk die ogenschijnlijk kleine sociale gesprekken zijn.