1300 tekens #24

‘Mam, ik weet het zeker!’ De deur van mijn werkkamer wordt opengegooid en ze (7) springt naar binnen en blijft bij de tafel staan. ‘Ik heb er nog eens over nagedacht en ik wil het echt. Ik wil een punkkapsel.’ Ik kijk op van mijn tafel die bezaaid is met kralen, repen stof en ragfijn kant. ‘Ik wil 1 kant kort en de andere lang. Kijk, zo.’ En terwijl ze 1 kant strak wegtrekt en aan de andere kant haar lok naar voren haalt, kijkt ze me stralend aan. ‘Prachtig toch?!’ zegt ze overtuigend. ‘Wil je het doen, mam? Jij bent zo handig met de schaar.’ Al pratend wuift ze nonchalant met haar hand naar mijn werktafel. ‘Dit kun je ook wel.’ Niet veel later zitten we foto’s van punkkapsels op internet te bekijken. Als ik me iets heb voorgenomen in het ouderschap dan is het wel om haar ruimte te geven voor eigenheid. Van zo’n vraag als deze raak ik dan ook niet echt van slag. Sterker nog, ik wil haar er ook wel bij helpen. Wel vind ik het mijn taak een paar dingen bespreekbaar met haar te maken. Want wat nu als ze het verschrikkelijk vindt als het geknipt is? Niets kan haar er echter van weerhouden. En zo zet ik, met een felle lamp erop gericht, deze avond de schaar erin. ‘Fantastisch mam. Veel beter dan de kapper ooit zou kunnen.’ En ze danst de kamer uit, dolgelukkig met haar punkkapsel.