1300 tekens #22

‘Ik ben vrij! Dat riep ik toen ik alleen het kruispunt over fietste.’ Stralend kijkt ze me aan, haar armen wijd gespreid. Net twee dagen op haar nieuwe school, heeft ze er haar zinnen op gezet om alleen naar school te fietsen. Zeven jaar. Ok√©, bijna acht. ‘Nog maar 35 dagen totdat ik jarig ben, mam.’ Ik heb er mijn bedenkingen bij, maar ze houdt voet bij stuk dat ze het best kan. Vanochtend checkt ze nog even of ze echt alleen mag fietsen als ik met haar meeloop om haar fiets te pakken. En dan rijdt ze het hek uit, de weg op. Een trotse, geconcentreerde blik op haar gezicht, haar tas met melk en een banaan schuin om haar schouder. ‘Goed idee, mam, anders komen de koordjes tussen de spaken.’ Korte tijd nadat zij weg is gefietst, spring ik op de mijne en rijd achter haar aan. Op veilige afstand zodat ze mij niet ziet, volg ik haar tot het wat lastiger kruispunt en zie hoe ze kalm en vol aandacht op weg is. Heel anders dan wanneer we samen fietsen en ze soms als een wildebras ervandoor gaat. Eenmaal het kruispunt voorbij stop ik en kijk haar na. Mijn hart smelt voor mijn meisje dat snel groot aan het worden is. Ik ben plotsklaps in een snelcursus ‘loslaten’ beland. Ik keer mijn fiets en rijd terug. De zon kiert boven de wolken uit en betovert de wereld met haar gouden gloed.