1300 tekens #21

IJskoud striemt de snijdende oostenwind in mijn gezicht als ik deze morgen Nana de hond uitlaat. Ik duik diep weg in mijn dikke sjaal, mijn gezicht prikkelend van de kou. Een fietser zwoegt gebogen over zijn stuur omhoog de heuvel op. Eenmaal gekeerd en met de wind en zon in mijn rug is het heerlijk en richt ik mijn blik weer op en om mij heen. Na dagen van voor mijn gevoel zielloos ronddolen, hervind ik mijzelf weer en neem ik bewust tijd om van verschillende ‘laatste keren’ te genieten. Verhuizen vraagt loslaten om elders opnieuw te kunnen beginnen. Die overgangsfase voelt als een soort niemandsland. De ziel is uit ons oude huis, maar nog niet in ons nieuwe huis. Mijn gevoel kantelt als ik bewust stil sta bij afscheid nemen van dingen en plaatsen. Mijn handelingen krijgen iets ritueels. En dat heeft iets troostends en ruimte scheppend. Het maakt ‘closure’ mogelijk. Bij mijn ouders heb ik gezien welke impact het heeft als het leven je plotsklaps de kans ontneemt bewust bepaalde fases af te sluiten en je zelf geen alternatieve manieren vindt om dit te kunnen doen. Dan blijft er iets hangen en knagen en kun je jezelf verliezen in verdriet en gemis. Die laatste keer naar de kringloop, het laatste kopje koffie in de eetkamer, dit laatste rondje lopen. Het heeft bijna iets heiligs.