1300 tekens #19

Schuivend op haar buik komt ze soms naar mij toe gekropen en keert zich dan half op haar rug. Het is een beeld dat ik herken van de video waarin ze gered wordt op een vuilnisbelt in Servië, op zoek naar warmte en eten. Angstig, onzeker en ‘met een rugzakje’ komt ze maanden later naar Nederland. In een vrieskoude avond rijden wij naar de afgesproken plek om haar op te halen. Eenmaal in de auto zit ze heel stilletjes in de bench. Ze is een beetje vuil en stinkt en heeft er net een rit van 1500 kilometer op zitten. Thuis laat ik haar even uit en dan gaat ze voor de nacht terug in de bench. Halverwege de nacht sta ik op en kijken we samen voor een tijdje naar de sterren. Er breekt een periode van over en weer wennen aan. Het eerste weekend waarin ze voor het eerst mijn man ziet, is ronduit dramatisch. Op sommige momenten zitten we in wanhoop met onze handen voor de oren, zoveel blaft ze. Het tweede weekend gaat het al veel beter. En steeds vaker durft ze haar angst opzij te zetten en speelt en ravot. Beetje bij beetje verovert zij mijn hart. Als ik denk aan rescuer en de stichting die haar naar Nederland heeft gehaald, voel ik waardering en bewondering. Het zijn mensen die werkelijk alles geven voor het welzijn van deze dieren. Ontroerend en hartverwarmend.