1300 tekens #18

Luid joelend rennen de kinderen vanuit de keuken de koffiezaak binnen. Op zoek naar ingrediĆ«nten voor het bakken van koekjes. Amber viert haar afscheidsfeestje in ons favoriete koffietentje. Uitgerekend vandaag voel ik me beroerd door een fikse verkoudheid en met pillen weet ik me net op de been te houden. Ik hang wat over het tafeltje, terwijl ik mijn muntthee met honing drink. Het liefst zou ik onzichtbaar zijn. Dan begint mijn buurvrouw te praten. ‘Oh nee’ denk ik, ‘daar heb ik de energie niet voor’. Maar dan vertelt ze over het moeilijke jaar dat ze achter de rug heeft, waarin haar partner is overleden. ‘Was hij ziek?’ informeer ik op een gegeven moment. ‘Nee’ zegt ze, ‘het was zelfdoding.’ Ik voel rillingen over mijn rug lopen. ‘Het kwam als een totale verrassing. Altijd stond hij klaar voor anderen. Altijd had hij een woordje voor iedereen. 36 jaar waren wij samen. En nu is het elke dag zoeken naar de zin van het leven.’ Haar ogen weerspiegelen haar verdriet en verder pratend vertelt ze over de eenzaamheid die zij en veel andere weduwen en weduwnaren ervaren. ‘Mensen vinden op een gegeven moment dat je genoeg hebt gerouwd en dat het tijd is door te gaan. Ik heb veel vrienden verloren.’ Ik leef met haar mee, mijn verkoudheid even vergetend. Haar verhaal verdient aandacht.