1300 tekens #16

‘Houd je de tijd in de gaten? Schiet je een beetje op?’ Ik hoor het mezelf deze morgen meerdere keren zeggen tegen Amber (7). Zoals elke schoolochtend is het een gedoe op tijd te komen. Dan herinner ik me Berthold Gunster weer en verander van strategie. ‘Zie je de klok? Het is nu 10 over 8. Over een half uur begint school. Ik laat het aan jou over op tijd te komen.’ Ik loop naar de keuken om melk en een banaan voor haar te pakken, ruim wat op en heb de tandenborstel al klaar liggen. Eerst gebeurt er nog niet zoveel, dan hoor ik haar opeens in paniek door huis rennen. ‘Waar zijn mijn schoenen? Zie je dan niet dat ik stress heb?’ Hijgend staat ze voor me, de tranen zitten hoog. ‘Lieverd, ik weet niet waar je schoenen zijn. Trek anders deze aan.’ en ik houd een ander paar omhoog. Ze wringt zich in de schoenen, mompelt wat over dat ze hierin blaren krijgt, maar houdt ze toch aan. Inmiddels huilt ze en komt ze naar me toe. Ik leg een arm om haar schouders en trek haar tegen mij aan. ‘Hoe kan ik je helpen?’ vraag ik. ‘Door een hoge knot te maken.’ “Okay, verrassend”, denk ik bij mijzelf, “maar prima”. Ze loopt naar boven voor de kam en een elastiekje. Ik maak de hoge knot en poets haar tanden. Dan loopt ze de deur uit, haar haren glanzen wit in de winterzon. Een beetje te laat, dat wel.