1300 tekens #15

Het is druk op de Klimduin. Volwassenen trappen een balletje met kinderen. Honden rennen enthousiast naar boven en weer terug. Sporters stalen er hun spieren, laverend tussen de kinderen die lachend van plezier naar beneden rollen. De geur van brandend hout op een vuurschaal waait mijn kant op als ik op een bankje aan de voet van de duin naar dit schouwspel zit te kijken. Twee plastic tasjes van de supermarkt staan naast me. Met de benen gestrekt en een stuk chocola in de hand geniet ik, rust ik uit en tank ik bij van een intensief weekend. Een weekend met een lach en een traan. Op dat moment ben ik nog in zalige onwetendheid van wat zich later die avond zal afspelen, als ik langs de kant van de snelweg moet stoppen om een schuivende lading sloopafval vast te sjorren… Ik kijk en geniet. Het voelt bijzonder hier binnen een paar weken permanent te wonen, in een plaats waar het altijd vakantie lijkt te zijn en met de duinen als onze voortuin, waarin ’s nachts uilen naar elkaar roepen. Daar op dat bankje neem ik mij voor iedere dag tijd vrij te maken voor puur genieten, los van werk, klussen in huis en dingen die moeten. Het leven is kostbaar en waard om met aandacht geleefd te worden. Hier bij de Klimduin zie ik waar het voor mij in essentie om gaat: genieten van ‘klein’ geluk.