1300 tekens #13

Er zijn van die dagen waarop je voor je gevoel alle zeilen bij moet zetten om overeind te blijven. Gisteren was zo’n dag. We kregen de sleutel van ons nieuwe huis, een moment waarnaar ik enorm had uitgekeken. Het liep anders dan ik had gedacht. Ons dochtertje stuiterde van links naar rechts. Bij mijn man zag ik vooral stress, met grote gespannen ogen van ‘waar zijn we aan begonnen’ en het vuur van ons dochtertje trof het vuur van mijn man. Binnen de kortste keren stond het huis, figuurlijk gesproken, in lichterlaaie. ‘Kom jongens, laten we op de praatsteen gaan zitten.’ Ter plekke doopte ik de grote, massieve, ronde steen voor de open haard om tot praatsteen. We passen er precies met z’n 3-en naast elkaar op. We spraken de dingen uit, gaven elkaar een knuffel en probeerden de draad weer op te pakken. ‘Goed idee van jou, mam, die praatsteen’ zei een vermoeid stemmetje vanaf de achterbank van de auto toen we ’s avonds terugreden. Vanochtend bij het opstaan bedacht ik me dat ik een groot flap-over vel op een muur ga hangen en daarop van iedere dag een paar geniet-momenten ga schrijven. Verhuizen, het is een van de grote life events, waarvan ik vastbesloten ben een succes te maken. Hoe gaat die uitspraak ook al weer? Het leven is een feestje, je moet alleen zelf de slingers ophangen!