1300 tekens #11

Als mijn moeder (88) de voordeur opent, ligt er een lach op haar gezicht. In geen tijden heb ik haar zo ontspannen gezien. ‘Wat zie je er blij uit, mam’ zeg ik. ‘Het is feest vandaag’ antwoordt ze. Razendsnel graaf ik in mijn geheugen wat er zo bijzonder aan deze dag is. ‘Het is vandaag precies 62 jaar geleden dat je moeder en ik elkaar ontmoetten’ licht mijn vader toe. ‘Oh’, zeg ik, ‘de dag dat jij tegen je maten uit militaire dienst zei dat je verkering ging zoeken en mama in een dancing tegenkwam.’ Het is een verhaal dat ik al heel vaak gehoord heb en iedere keer weer wordt het met evenveel plezier verteld. We eten een taartje en zitten heerlijk te praten. Mijn moeder vertelt hoe ze ’s avonds samen een paar uur aan de keukentafel zitten. Zij met een boekje ‘waarin ze elkaar krijgen’ en mijn vader met tekenwerk. Zo lang als ik hem ken, is hij aan het ontwerpen. Nu inmiddels 83 jaar oud heeft hij nooit zijn passie voor zijn werk als technisch tekenaar verloren. Nog steeds werkt hij voor opdrachtgevers, dit keer eentje in Amerika. Naast dat het zijn passie is, was het ook zijn reddingsboei in de achterliggende donkere jaren waarin mijn moeder ziek was. Wat is het fijn hen nu zo samen te zien genieten. Het dringt bittere herinneringen naar achter en is balsem voor mijn ziel.