1300 tekens #1

Vanavond hoorde ik ons dochtertje (7) op felle toon tegen mijn man praten. Ik liep de trap op en zag haar nijdig aan een legging trekken die ze aan probeerde te krijgen. ‘Papa wil niet luisteren. Ik ga weglopen.’ Ik ging op het bed erbij zitten en zei ‘Maar ik wil helemaal niet dat je wegloopt.’ Ik probeerde mijn lach te onderdrukken, wat ze zag en wat bij haar ook een lach veroorzaakte, die ze snel verborg. ‘Ik wil gewoon een keer weglopen’ herhaalde ze nog eens. ‘Geef me dan in ieder geval een knuffel voordat je gaat’ zei ik. Ik kreeg een knuffel en ook papa werd geknuffeld. ‘Waar ga je dan naartoe?’ vroeg ik haar. ‘Gewoon, de straat op.’ ‘De hele nacht?’ Beslist knikte ze. ‘Maar alleen de straat op nu mag niet van mij’ zei ik. ‘Zal ik anders even met je mee weglopen?’ Ja, dat leek haar wel wat. En zo stapten we samen de donkere nacht in. ‘Kunnen we even praten’ zei ze. ‘Vertel maar’ moedigde ik haar aan. En terwijl we een blokje om liepen, vertelde ze over de dingen waarmee ze zat. Halverwege pakte ik haar hand. En langzaam veranderde ze van onderwerpen die haar dwars zaten naar dingen waarop ze zich verheugt. ‘Oh, we zijn er al’ zei ze enigszins teleurgesteld toen we weer voor de voordeur stonden. ‘Het was fijn om over mijn gevoelens te kunnen praten.’