1300 tekens #2

Gisteren zijn we gaan kijken op een basisschool in de plaats waar we straks gaan wonen. Toch best een flinke verandering in het leven van ons dochtertje (7), maar ze verheugt zich erop. Vanaf de eerste minuut voelde ze zich er als een vis in het water. Vrij en met het voor haar kenmerkende enthousiasme liep ze rond in de school. Eindelijk danste en dartelde ze meer. Ze ontmoette de kinderen uit haar groep, stapte uit zichzelf naar voren om iets over zichzelf te vertellen en schreed theatraal over het podium in de HVO-ruimte. Al die tijd deed ik, naast het praten met de directeur, niets anders dan kijken naar ons kind. Iets dat ik al van jongs af aan gedaan heb. Urenlang heb ik naar haar gekeken, in de wieg, aan de borst, al klimmend en klauterend, al wiebelend en geconcentreerd, omringd door andere kinderen en alleen. Ik leer elke dag meer over haar, simpelweg door te kijken. En toen ik dat ook gisteren weer deed, wist ik dat de keus voor een school gemaakt is.